Polska posiada rozbudowaną sieć szlaków turystycznych, którą zarządza głównie Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze (PTTK). Łączna długość znakowanych szlaków wynosi ponad 70 tysięcy kilometrów. Znaczna ich część nadaje się do uprawiania nordic walking — zarówno odcinki nizinne, jak i trasy górskie z umiarkowanym przewyższeniem.
System znakowania szlaków w Polsce
PTTK stosuje pięć kolorów oznakowania szlaków pieszych: czerwony, niebieski, zielony, żółty i czarny. Kolor nie oznacza stopnia trudności — wskazuje hierarchię szlaku w sieci. Czerwone szlaki łączą główne pasma górskie lub biegną przez regiony o szczególnej wartości krajoznawczej.
Na tabliczkach przy szlakach znajdziemy informacje o czasie przejścia, odległości do najbliższych schronisk i punkcie orientacyjnym. System PTTK jest stosunkowo spójny w całej Polsce, choć oznakowanie w górach jest gęstsze niż na nizinach.
Tatrzański Park Narodowy
Tatry to najtrudniejszy teren do nordic walking ze względu na strome odcinki i skaliste ścieżki. Trasy odpowiednie na marsz z kijkami to przede wszystkim doliny: Kościeliska, Chochołowska i Białego. Szlak do Morskiego Oka przez Dolinę Rybiego Potoku jest szutrowy i uczęszczany — z kijkami można go pokonać bez trudności.
Kijki z gumowymi nakładkami na końcówki są obowiązkowe w parku, by nie niszczyć powierzchni szlaku. Metalowe końcówki bez osłon mogą spotkać się z uwagą ze strony straży parku.
Beskid Śląski i Żywiecki
Beskid Śląski to jeden z najbardziej popularnych terenów nordic walking w Polsce. Trasy z Wisły, Szczyrku i Ustronia mają umiarkowane deniwelacje i dobre utwardzenie nawierzchni. Charakterystyczne są tu dobrze oznakowane szlaki przez Skrzyczne, Klimczok i Baranią Górę.
Jezioro Żywieckie (Tresna) i okolice Żywca mają sieć ścieżek przy brzegu zbiornika, które są łatwe do pokonania przez cały rok. Trasy w Beskidzie Żywieckim prowadzą przez Baranią Górę i Pilsko z dobrym oznakowaniem.
Sudety — Karkonosze i Góry Stołowe
Karkonosze oferują zróżnicowane trasy — od spacerów w pobliżu Karpacza i Szklarskiej Poręby po grzbietowy szlak z Szrenicy do Śnieżki. Główny szlak grzbietowy (czerwony) biegnie na wysokości ok. 1400–1600 m n.p.m. i wymaga właściwego obuwia turystycznego.
Góry Stołowe ze swoimi płaskowyżowymi terenami nadają się wyjątkowo dobrze do nordic walking. Drogi leśne i szlaki przez Szczeliniec i Błędne Skały mają łagodny profil z tylko kilkoma stromymi odcinkami.
Bieszczady
Bieszczady mają inny charakter niż Tatry czy Beskidy. Połoniny — rozległe grzbiety bez drzew — umożliwiają marsz z szeroką panoramą. Szlak na Połoninę Caryńską z Ustrzyk Górnych to klasyczna trasa bieszczadzka o długości ok. 4 km w jedną stronę z deniwelacją około 400 m.
Bieszczadzki Park Narodowy wymaga zakupu biletu wstępu. Trasy wewnątrz parku są dobrze oznakowane.
Tereny nizinne i parki miejskie
Warszawa, Kraków, Wrocław i Trójmiasto posiadają parki z alejkami, na których nordic walking można uprawiać przez cały rok. Bulwary wiślane w Krakowie mają oficjalnie wytyczoną trasę dla narciarzy biegowych i NW, ciągnącą się wzdłuż rzeki. Trasa jest płaska i dobrze utwardzona.
Lasy komunalne w okolicach większych miast — np. Las Kabacki w Warszawie czy Lasy Janowskie koło Stalowej Woli — oferują drogi leśne nadające się do NW bez konieczności dojazdu w góry.
Uzdrowiska z trasami NW
Część polskich uzdrowisk wyznaczyła dedykowane trasy nordic walking, m.in. Krynica-Zdrój, Kudowa-Zdrój i Ciechocinek. W miejscowościach uzdrowiskowych nawierzchnie alejek są utwardzone, a trasy mają tablice informacyjne z mapami.
Sezon i dostępność tras
Trasy nizinne i parki miejskie są dostępne przez cały rok. W górach sezon NW trwa od maja do października — zależnie od warunków. Zimą na szlakach tatrzańskich i beskidzkich zalega śnieg, a końcówki kijków nie zapewniają przyczepności na lodzie. Na ten czas zaleca się użycie kijków z kolcami lub przejście na narciarstwo biegowe.